حالا كه سال‌ها از انجام كار رساله‌ام مي‌گذرد، خداوند را سپاسگذارم كه وقتم را و شور و نشاط جواني‌ام را صرف مسأله همچون وقف كردم. شايد آن روزها قلباً مسايل جديد و روزآمد برايم جذاب‌تر به نظر مي‌رسيد. اما كششي دروني مرا بر انجام اين مهم تشويق مي‌كرد. به هر حال من پس از بيست سال خدمت در آستان ملكوتي حضرت رضا(ع) خطوط لينك شده زير را نوشته‌ام ...

دين اسلام با گذر زمان، نه تنها غبار كهنگي نگرفته بلكه پوياتر از هميشه همچنان كمال خود را اثبات مي‌كند و هدايتگر انسانها در جوامع بشري در تمام ابعاد شخصي و اجتماعي مي باشد و از سويي آداب و رسوم نحيف و انحرافي را در هم شكسته است. گواه اين ادعا انديشه و تفكر هدايتگرانه فقه مترقي و پوياي اسلامي درباره مظاهر و پديده هاي جديد تمدن هاي انساني است كه دو نقص عمده اي را به عهده گرفته است. نخست شناخت اين مظاهر و سپس تحليل آنها براي مسلمانان، تا حد و مرز حفظ حريم قواي طبيعي و خطري خود را بشناسد زيرا انسان

در لغت عرب: «لقحت النافه لقحاً و لقاحاً» يعني شتر باردار شد. اسم فاعل آن لاقح به معني حامل مي باشد و آنچه در حديث وارد شده نيز به همين معني است. «انما لقح و سليم كان هرماً» آنچه باردار شود و سالم بماند هدي خواهد بود. لقاح اسم آب حيوان نر است و به معناي آنچه درخت نخل را با آن لقاح مي كنند نيز مي آيد زيرا در معني «تلقيح النخل» آمده است. و تلقيح النخل موضع طلع الذكر حي طلع الانتي اول ما نشره. ابن فارس، اصل معناي لقاح را در مورد حيوانات صادق دانسته و فرموده «لاحبال ذكر الانتي، حامله را مذكرها ...